Για τη σειρά "Βάθος πεδίου"

"ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ"

Είναι ακόμη χειμώνας. Τα βήματα σου αφήνουν ίχνη στην άμμο πίσω από αυτά του μοναχικού γλάρου που προπορεύεται. Απέναντι ο Ταΰγετος όπως πάντα επιβλητικός δεσπόζει σαν φύλακας άγγελος επάνω από τη πόλη. Ελάχιστα οχήματα αντιμάχονται την ησυχία της φύσης δίπλα στην άσφαλτο. Η Δυτική παραλία ακόμη αισθάνεσαι πως είναι για τους «εξόριστους» αυτής της πόλης καθώς διατηρεί τη μοναξιά και την αγριάδα του άφθαρτου. Παραμένει «απόμακρη» από τη ζωή της πόλης και τους έντονους ρυθμούς χειμώνα καλοκαίρι. Όσοι την επιλέγουν για περιήγηση πάντα ανακαλύπτουν και κάτι καινούργιο και φυσικά στο ίδιο συμπέρασμα πως δηλαδή παραμένει αναξιοποίητη. Μήπως τελικά αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή αυτή τη γαλήνια γωνιά της Καλαμάτας;;;